กลับมาเขียนใหม่ แต่คงแค่เอาไว้บ่น ในสิ่งที่บ่นให้ใครฟังไม่ได้เท่านั้น

วันนี้อายุมากกว่าเดิมเยอะมาก แก่ลงไปมาก บางทีคนเราก็แค่อยากบ่นบ้างเท่านั้น

บ่นบน blog แบบนี้ดีตรงที่ไม่มีใครมารับฟัง เลยไม่มีใครเถียง จะผิดจะถูกยังไงช่างหัวมัน

บ่นแค่นี้ก่อน เดี๋ยวค่อยแวะมาบ่นใหม่

• Banquet
• DOA
• The Letter
• เด็กหอ

ทำให้ลูกกำปั่นและกระปุก เป็นของขวัญปีใหม่

จากพ่อ

ปีใหม่ยังไม่มีอะไรจะให้ลูกเลย รายได้ที่ได้มาช่วงก่อน ก็ต้องประหยัดใช้ไป ไม่รู้จะมีรายได้ใหม่เข้ามาเมื่อไร เก็บได้ก็ต้องเก็บ งดได้ก็ต้องงด ปีนี้ก็ไม่มีโอกาสไปฉลองปีใหม่กับใครอีกเหมือนเดิม แต่ก็ยังคิดว่าจะแวะไปหาลูก แต่หนักใจตรงที่ไม่มีอะไรจะไปให้สักอย่าง มีแต่ความรักที่ให้อยู่ทุกวัน ไม่ใช่เฉพาะเทศกาล

หลายอย่างที่มันกัดกร่อนกำลังใจ มันยิ่งทวีความแรงมากขึ้นทุกวัน หลายอย่างที่มันควรจะดีขึ้น ก็ยังมองไม่เห็นทาง จะไปให้ถึงตรงนั้นเสียที สิ่งที่รู้ สิ่งที่เรียน สิ่งที่พบเจอ มาตลอดชีวิต ยังไม่รู้จะเอามาใช้ตรงไหนได้ อย่างที่เขาว่ากัน

ฝีมือไม่สำคัญเท่าโอกาส

ทำอะไรไม่ได้ ดิ้นรนต่อไป ก็มองหามันต่อไป

สิ่งที่ให้คนอื่นมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องสร้างเอาเองทุกครั้ง

ชักเหนื่อยแล้ว… การ์ดเริ่มตก ตาเริ่มพร่า แรงใกล้หมดเต็มที

ไม่รู้จะได้ยินเสียงระฆ้ง หรือเสียงนับกันแน่

เมื่อวานก็ทำเวบใหม่สองเวบ อันแรกเป็นเวบติดต่อเรื่องงาน ย้ายออกจาก wordpress.com ออกมาใช้ server ต่างหาก แต่ยังเป็นลักษณะของ blog อยู่ อีกอันลองทำเล่นๆ สำรองเผื่อจะใช้งานอะไร เอาแบบเบาๆ น่ารักๆ บ้าง ไม่เคยทำเวบแบบนี้เลย ดูแล้วทุเรศได้ใจจริงๆ

แป้นพิมพ์ก็เปลี่ยนแล้ว เวบก็เปลี่ยนแล้ว งานก็คงต้องเปลี่ยนอีกแล้ว งานเก่าๆจะหมดไม่เกินกลางเดือนหน้า ยังไม่มีงานใหม่เข้ามาเลย รู้สึกเหมือน เด จาวู ที่ต้องกลับไปเจอกับเหตุการณ์แบบเดิม แต่คราวนี้สถานการณ์ท่าจะหนักกว่าเดิม

คนเราพยายามถึงที่สุดแล้ว ที่เหลือคงต้องใช้ความอดทนเท่านั้น
ไม่ได้เป็นหมา ก็ไม่มีวันรู้ว่าหมามันรู้สึกยังไง
ไม่ได้ลำบาก ก็ไม่มีวันเข้าใจในสิ่งที่ต้องตัดสินใจในเวลานั้น

เหนื่อย…ท้อ… หลับตา ถอนใจ …คิดถึงหน้าลูก
แค่นี้ก็มีแรงสู้…จนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง