เวลามากขึ้น กำลังใจน้อยลง

ใกล้ปีใหม่แล้ว อากาศที่หนาวก็เริ่มอุ่นขึ้นบ้าง ช่วงนี้มีเวลามาเขียนอะไรต่ออะไรเรื่อยเปื่อย หลังจากที่ยุ่งๆไปพักใหญ่ ความจริงอยากให้มันยุ่งอย่างนั้นไปตลอด อย่างน้อยก็ประกันได้ว่า ไม่อดตายแน่ แต่ก็เอาเถอะ อะไรมันจะเกิด มันก็ต้องเกิด ไอ้คนธรรมดาแก่ๆแถมบ้านนอกอย่างเรา จะไปดลบันดาลให้อะไรมันเป็นไปอย่างสวยหรู มันก็คงไม่ได้ มีปัญหาอะไรก็แก้กันไป ทำดีที่สุดได้แค่ไหนก็แค่นั้น

ปีใหม่ยังไม่มีอะไรจะให้ลูกเลย รายได้ที่ได้มาช่วงก่อน ก็ต้องประหยัดใช้ไป ไม่รู้จะมีรายได้ใหม่เข้ามาเมื่อไร เก็บได้ก็ต้องเก็บ งดได้ก็ต้องงด ปีนี้ก็ไม่มีโอกาสไปฉลองปีใหม่กับใครอีกเหมือนเดิม แต่ก็ยังคิดว่าจะแวะไปหาลูก แต่หนักใจตรงที่ไม่มีอะไรจะไปให้สักอย่าง มีแต่ความรักที่ให้อยู่ทุกวัน ไม่ใช่เฉพาะเทศกาล

หลายอย่างที่มันกัดกร่อนกำลังใจ มันยิ่งทวีความแรงมากขึ้นทุกวัน หลายอย่างที่มันควรจะดีขึ้น ก็ยังมองไม่เห็นทาง จะไปให้ถึงตรงนั้นเสียที สิ่งที่รู้ สิ่งที่เรียน สิ่งที่พบเจอ มาตลอดชีวิต ยังไม่รู้จะเอามาใช้ตรงไหนได้ อย่างที่เขาว่ากัน

ฝีมือไม่สำคัญเท่าโอกาส

ทำอะไรไม่ได้ ดิ้นรนต่อไป ก็มองหามันต่อไป

สิ่งที่ให้คนอื่นมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องสร้างเอาเองทุกครั้ง

ชักเหนื่อยแล้ว… การ์ดเริ่มตก ตาเริ่มพร่า แรงใกล้หมดเต็มที

ไม่รู้จะได้ยินเสียงระฆ้ง หรือเสียงนับกันแน่